Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Ocena i postępowanie
w częstych chorobach odbytu i odbytnicy

Streszczenie:
Częstość występowania łagodnych schorzeń odbytu i odbytnicy w warunkach opieki podstawowej jest wysoka, chociaż często brakuje potwierdzonych danych dotyczących skutecznej terapii. Poza rozpoznawaniem łagodnych schorzeń odbytu i odbytnicy lekarze muszą zachować wysoki stopień podejrzliwości w kierunku chorób o charakterze zapalnym lub złośliwym. U pacjentów z obecnością objawów alarmujących („czerwonych flag”), takich jak: starszy wiek, dodatni wywiad rodzinny, utrzymujące się krwawienie z odbytu i odbytnicy pomimo leczenia, utrata masy ciała lub niedokrwistość z niedoboru żelaza, należy wykonać kolonoskopię. Postępowanie ze świądem odbytu, czyli swędzeniem w okolicy odbytu, polega na leczeniu pierwotnej przyczyny, zapewnieniu odpowiedniej higieny oraz łagodzeniu objawów przy użyciu doustnych leków przeciwhistaminowych, miejscowych glikokortykosteroidów lub kapsaicyny stosowanej miejscowo. Skuteczne metody leczenia szczeliny odbytu obejmują: toksynę botulinową typu A, miejscową nitroglicerynę i stosowanych miejscowo antagonistów wapnia. Objawowe zewnętrzne żylaki odbytu leczy się poprzez zmiany w diecie, miejscowymi glikokortykosteroidami i lekami przeciwbólowymi. Zakrzepicę guzków krwawniczych najlepiej leczyć poprzez hemoroidektomię, jeśli objawy są obecne krócej niż 72 godziny. Wewnętrzne żylaki odbytu stopnia I do III można leczyć poprzez zabieg założenia gumowych podwiązek. W leczeniu wewnętrznych żylaków odbytu stopnia III chirurgiczna hemoroidektomia ma wyższy wskaźnik remisji, ale występuje większe nasilenie bólu i zwiększona częstość powikłań w porównaniu z zabiegiem założenia gumowych podwiązek. Kłykciny kończyste, czyli brodawki płciowe, leczy się w zależności od wielkości i umiejscowienia, przy czym leczenie w gabinecie lekarskim obejmuje miejscowo stosowane kwas trichlorooctowy lub podofilinę, krioterapię albo laseroterapię. Proste przetoki okołoodbytnicze można leczyć zachowawczo za pomocą nasiadówek i leków przeciwbólowych, podczas gdy złożone lub niegojące się przetoki mogą wymagać zabiegu chirurgicznego. Zaleganie mas kałowych można leczyć glikolem polietylenowym, wlewkami doobytniczymi lub przez ręczne wydobycie mas kałowych. Nietrzymanie stolca na ogół leczy się przy użyciu loperamidu i biologicznego sprzężenia zwrotnego (biofeedback). Interwencja chirurgiczna jest zarezerwowana dla urazów zwieraczy odbytu.

Summary:
The prevalence of benign anorectal conditions in the primary care setting is high, although evidence of effective therapy is often lacking. In addition to recognizing common benign anorectal disorders, physicians must maintain a high index of suspicion for inflammatory and malignant disorders. Patients with red flags such as increased age, family history, persistent anorectal bleeding despite treatment, weight loss, or iron deficiency anemia should undergo colo noscopy. Pruritus ani, or perianal itching, is managed by treating the underlying cause, ensuring proper hygiene, and providing symptomatic relief with oral antihistamines, topical steroids, or topical capsaicin. Effective treatments for anal fissures include onabotulinumtoxinA, topical nitroglycerin, and topical calcium channel blockers. Symptomatic external hemorrhoids are managed with dietary modifications, topical steroids, and analgesics. Thrombosed hemorrhoids are best treated with hemorrhoidectomy if symptoms are present for less than 72 hours. Grades I through III internal hemorrhoids can be managed with rubber band ligation. For the treatment of grade III internal hemorrhoids, surgical hemorrhoidectomy has higher remission rates but increased pain and complication rates compared with rubber band ligation. Anorectal condylomas, or anogenital warts, are treated based on size and location, with office treatment consisting of topical trichloroacetic acid or podophyllin, cryotherapy, or laser treatment. Simple anorectal fistulas can be treated conservatively with sitz baths and analgesics, whereas complex or nonhealing fistulas may require surgery. Fecal impaction may be treated with polyethylene glycol, enemas, or manual disimpaction. Fecal incontinence is generally treated with loperamide and biofeedback. Surgical intervention is reserved for anal sphincter injury.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.