Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Proste sposoby oceny i określania utraty słuchu

Streszczenie:
Tło: Do gabinetu lekarza POZ zgłaszają się chorzy z różnymi uszkodzeniami słuchu niekoniecznie wymagający skierowania do laryngologa.
Cel: Przedstawienie lekarzom rodzinnym prostych testów badających słuch, które można zastosować w gabinecie, bez specjalistycznego wyposażenia.
Metoda: Omówienie piśmiennictwa, doświadczenia własne autora.
Omówienie: Metodą pozwalającą ocenić głębokość uszkodzenia słuchu jest test polegający na potarciu opuszką palca skrawka ucha. Jeśli nie występuje głuchota, chory słyszy „szmer” pocierania. Jednym z podstawowych badań pozwalających na ocenę wydolności słuchu jest badanie mową (szeptem). Jeśli badany nie powtarza słów lub powtarza je błędnie, świadczy to o złej sprawności narządu słuchu. W teście Webera (stopka stroika przystawiona do czoła w linii środkowej) w uszkodzeniach przewodzeniowych jednostronnych stroik słyszalny będzie lepiej w uchu gorzej słyszącym, a w przypadku obustronnego uszkodzenia przewodzeniowego – w uchu lepiej słyszącym. W uszkodzeniach odbiorczych stroik słyszalny będzie głośniej w uchu zdrowym lub lepiej słyszącym. W teście Coutarda (oliwki fonendoskopu wprowadzone z tyłu do uszu, przez membranę wypowiada się dowolne słowa) symulant będzie powtarzał usłyszane słowa nawet po zaciśnięciu przewodu. W próbie Moosa symulant zgłasza, że stroika ustawionego na wyrostku sutkowatym ucha rzekomo głuchego nie słyszy. W próbie Lombarda przez słuchawki szumem białym zagłusza się ucho słyszące, polecając badanemu czytać pokazany dowolny tekst. Podczas czytania zwiększa się natężenie szumu. W miarę zwiększania natężenia szumu symulant będzie czytał coraz głośniej. Do określania procentowego ubytku słuchu stosuje się na całym świecie wzór opracowany przez Fowlera i Sabina, a wprowadzony do powszechnego użytku przez Radę Terapii Fizykalnej Amerykańskiego Towarzystwa Lekarskiego.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.