Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Zespół pęcherza nadreaktywnego

Streszczenie:
Tło: Zespół pęcherza nadreaktywnego jest rozpoznaniem klinicznym opartym na stwierdzeniu objawów. Charakteryzuje się naglącym parciem na mocz, zwiększoną częstością jego oddawania oraz nykturią – z występowaniem nietrzymania moczu z parć naglących lub bez tego nietrzymania. Postępowanie można często prowadzić w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej.
Cel: W artykule tym omówiono zespół pęcherza nadreaktywnego oraz udzielono porad na temat postępowania z tym schorzeniu przeznaczonych dla lekarza rodzinnego.
Omówienie: Zespół pęcherza nadreaktywnego może istotnie wpływać na jakość życia i dotyczy 12-17% populacji. Częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem. Postępowanie z zespołem pęcherza nadreaktywnego obejmuje wykluczenie leżącej u jego podłoże patologii. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje: zmianę stylu życia, ćwiczenia mięśni dna miednicy, „trening” pęcherza oraz podawanie antagonistów receptora muskarynowego. Niepowodzenie postępowania zachowawczego wymusza skierowanie pacjenta do urologia. Metody leczenia drugiego rzutu są bardziej inwazyjne i obejmują: podanie toksyny botulinowej, neuromodulację lub interwencje chirurgiczne, takie jak cystoplastyka z powiększeniem pęcherza moczowego lub nadpęcherzowe odprowadzenie moczu.
Summary:
Background: Overactive bladder syndrome is a symptom-based clinical diagnosis. It is characterised by urinary urgency, frequency and nocturia, with or without urge urinary incontinence. These symptoms can often be managed in the primary care setting.
Objective: This article provides a review on overactive bladder syndrome and provides advice on management for the general practitioner.
Discussion: Overactive bladder syndrome can have a significant effect on quality of life, and affects 12–17% of the population. Prevalence increases with age. The management of overactive bladder syndrome involves exclusion of underlying pathology. First line treatment includes lifestyle interventions, pelvic floor exercises, bladder training and antimuscarinic agents. Failure of conservative management necessitates urology referral. Second line therapies are more invasive, and include botulinum toxin, neuromodulation or surgical interventions such as augmentation cystoplasty or urinary diversion.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.