Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Liszajec: rozpoznanie i leczenie

Streszczenie:
Liszajec jest najczęstszym bakteryjnym zakażeniem skóry u dzieci w 2.-5. r.ż. Istnieją dwa główne rodzaje tej choroby: liszajec niepęcherzowy (70% przypadków) oraz pęcherzowy (30% przypadków). Liszajec niepęcherzowy, inaczej liszajec zakaźny, jest wywołany przez Staphylococcus aureus lub Streptococcus pyogenes i charakteryzuje się miodowymi strupami występującymi na twarzy i kończynach. Liszajec zakaża skórę pierwotnie lub jest wtórną infekcją wikłającą ukąszenia owadów, wyprysk lub zmiany opryszczkowe. Liszajec pęcherzowy, który jest wywoływany wyłącznie przez S. aureus, prowadzi do powstania dużych wiotkich pęcherzy, najczęściej w okolicach wyprzeniowych. Oba rodzaje ustępują zazwyczaj w ciągu 2-3 tygodni bez pozostawiania blizn, a powikłania są rzadkie, przy czym najbardziej poważnym jest popaciorkowcowe kłębuszkowe zapalenie nerek. Leczenie obejmuje podanie miejscowych antybiotyków, takich jak mupirocyna, retapamulina i kwas fusydowy. W przypadku liszajca z dużymi pęcherzami lub kiedy miejscowa terapia jest mało praktyczna, można zastosować antybiotyki doustne: amoksycylinę/kwas klawulanowy, dikloksacylinę, cefaleksynę, klindamycynę, doksycyklinę, minocyklinę, trimetoprim/sulfametoksazol oraz markrolidy, ale już nie penicylinę. Anegdotyczne doniesienia mówią o skuteczności naturalnych metod leczenia, takich jak: terapia za pomocą olejku z drzewa herbacianego, olejków z oliwek, czosnkowych i kokosowyh oraz miodu Manuka, ale brakuje wystarczającej ilości potwierdzonych danych, aby zalecać lub odradzać ich stosowanie jako opcji terapeutycznych. Obecnie opracowywane są nowe metody leczenia: minocyklina w postaci pianki oraz Ozenoxacin – miejscowy chinolon. Miejscowe środki dezynfekcyjne są mniej skuteczne od antybiotyków i nie powinny być stosowane. Rozważania dotyczące terapii empirycznej zmieniły się wraz ze wzrastającą częstością występowania udokumentowanych przypadków szczepów bakterii opornych na antybiotyki: metycylinoopornych szczepów S. aureus, paciorkowców opornych na makrolidy oraz na mupirocynę. Kwas fusydowy, mupirocyna oraz retapamulina obejmują swoim spektrum działania zakażenia wywołane przez wrażliwe na metycylinę szczepy S. aureus oraz paciorkowce. Klindamycyna okazuje się pomocna w podejrzeniach infekcji wywołanych metycylinoopornymi szczepami S. aureus. Trimetoprim/sulfametoksazol obejmuje swoim spektrum działania infekcje wywołane szczepami S. aureus opornymi na metycylinę, ale nie jest odpowiednim lekiem w przypadkach zakażeń paciorkowcowych.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.