Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Częste pytania o zakażenie Clostridium difficile

Streszczenie:
Zakażenie Clostridium difficile jest częstą przyczyną biegunki związanej z podawaniem antybiotyków. U ponad połowy zakażonych pacjentów nie wywołuje żadnych objawów, ale może być również przyczyną szerokiego spektrum obrazów klinicznych i zgonu. Częstość pojawiania się nowych przypadków oraz stopień nasilenia wzrosły w ostatnich latach. Najważniejszym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka infekcji C. difficile jest narażenie na stosowanie antybiotyków; ryzyko to jest zależne od dawki i wyższe przy dłuższej kuracji oraz w razie stosowania terapii skojarzonej. Zakażenie C. difficile wiąże się również ze starszym wiekiem, niedawną hospitalizacją, licznymi chorobami współistniejącymi, stosowaniem środków hamujących wydzielanie kwasu żołądkowego, nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit oraz immunosupresją. Staje się coraz częstsze u pacjentów młodszych i zdrowszych, w warunkach lokalnej społeczności. Najbardziej praktyczną opcją badań w kierunku tego zakażenia są szybkie testy z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych lub testy immunoenzymatyczne wykrywające toksynę albo strategia dwustopniowa. Leczenie obejmuje przerwanie stosowania - jeśli to możliwe - antybiotyku przyczyniającego się do wystąpienia tej choroby. Łagodne zakażenie C. difficile należy leczyć doustnym metronidazolem; ciężą infekcję powinno się leczyć doustną wankomycyną. Skuteczną alternatywą może być fidaksomycyna. Nawroty infekcji należy leczyć na podstawie ich nasilenia. W kolejnych nawrotach do skutecznych metod należy podawanie doustnej wankomycyny o stopniowo zmniejszanej dawce i stosowanie tego leku w postaci pulsów. Zapobieganie obejmuje odpowiedzialne przepisywanie antybiotyków oraz skrupulatne mycie rąk. Probiotyki zapobiegają biegunce związanej ze stosowaniem antybiotyków, ale nie są zalecane konkretnie w celu prewencji zakażenia C. difficile.

Summary:
Clostridium difficile infection is a common cause of antibiotic-associated diarrhea. It causes no symptoms in more than one-half of infected patients, but can also cause a wide spectrum of illnesses and death. The incidence and severity have increased in recent years. The most important modifiable risk factor for C. difficile infection is antibiotic exposure; this risk is dose-related and higher with longer courses and combination therapy.
C. difficile infection is also associated with older age, recent hospitalization, multiple comorbidities, use of gastric acid blockers, inflammatory bowel disease, and immunosuppression. It has become more common in younger, healthier patients in community settings. The most practical testing options are rapid testing with nucleic acid amplification or enzyme immunoassays to detect toxin, or a two-step strategy. Treatment includes discontinuing the contributing antibiotic, if possible. Mild C. difficile infection should be treated with oral metronidazole; severe infection should be treated with oral vancomycin. Fidaxomicin may be an effective alternative. Recurrences of the infection should be treated based on severity. Tapering and the pulsed-dose method of oral vancomycin therapy for second recurrences are effective. Prevention includes responsible antibiotic prescribing and vigilant handwashing. Probiotics prevent antibiotic-associated diarrhea, but are not recommended specifically for preventing C. difficile infection.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.