Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Częste pytania dotyczące stymulatora serca

Streszczenie:
Stymulatory serca wskazane są u pacjentów z pewnymi postaciami objawowej bradyarytmii spowodowanej dysfunkcją węzła zatokowego oraz u osób, u których występują częste wydłużone pauzy zatokowe. Wszczepienie stymulatora serca może przynieść korzyści w przypadku pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym (atrioventricular, AV) III lub blokiem całkowitym, jak również w przypadku osób z blokiem AV II stopnia typu 2, z uwagi na ryzyko progresji do całkowitego bloku AV. Zastosowanie stymulatorów u pacjentów z blokiem AV II stopnia typu 1 budzi kontrowersje. U pacjentów z blokiem AV pierwszego stopnia na ogół nie należy wszczepiać stymulatorów serca, z wyjątkiem przypadków gdy odstęp PR jest istotnie wydłużony, a u pacjenta występują objawy. Chociaż w niektórych wytycznych zaleca się wszczepienie stymulatorów serca pacjentom z zespołem nadwrażliwej zatoki tętnicy szyjnej, ostatnie potwierdzone dane nie wykazały korzyści takiego podejścia. Niektórzy starsi pacjenci z ciężkimi omdleniami neurokardiogennymi (wazowagalnymi) mogą odnieść korzyści z implantacji stymulatora serca, ale większość pacjentów z tym zaburzeniem nie odniesie żadnej korzyści. Terapia resynchronizacyjna zmniejsza wskaźniki śmiertelności oraz niektóre inne parametry zorientowane na chorobę u pacjentów, u których czas trwania zespołu QRS ≥ 150 milisekund, oraz u osób z niewydolnością serca III lub IV klasy według Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Wydaje się, że pacjenci z niewydolnością serca klasy II oraz zespołem QRS ≥ 150 milisekund również odniosą korzyści z tego podejścia, ale brakuje wystarczającej ilości potwierdzonych danych wspierających zastosowanie terapii resynchronizacyjnej u pacjentów z niewydolnością serca klasy I. Terapia resynchronizacyjna u pacjentów z zespołem QRS trwającym od 120 do 150 milisekund nie zmniejsza odsetka hospitalizacji lub wskaźników zgonów.
Summary:
Pacemakers are indicated in patients with certain symptomatic bradyarrhythmias caused by sinus node dysfunction, and in those with frequent, prolonged sinus pauses. Patients with third-degree or complete atrioventricular (AV) block benefit from pacemaker placement, as do those with type II second-degree AV block because of the risk of progression to complete AV block. The use of pacemakers in patients with type I second-degree AV block is controversial. Patients with first-degree AV block generally should not receive a pacemaker except when the PR interval is significantly prolonged and the patient is symptomatic. Although some guidelines recommend pacemaker implantation for patients with hypersensitive carotid sinus syndrome, recent evidence has not shown benefit. Some older patients with severe neurocardiogenic syncope may benefit from pacemakers, but most patients with this disorder do not. Cardiac resynchronization therapy improves mortality rates and some other disease-specific measures in patients who have a QRS duration of 150 milliseconds or greater and New York Heart Association class III or IV heart failure. Patients with class II heart failure and a QRS of 150 milliseconds or greater also appear to benefit, but there is insufficient evidence to support the use of cardiac resynchronization therapy in patients with class I heart failure. Cardiac resynchronization therapy in patients with a QRS of 120 to 150 milliseconds does not reduce rates of hospitalization or death.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.