Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Złamanie bliższego odcinka kości udowej

Rozpoznanie, leczenie i prewencja wtórna


Streszczenie:
Złamania bliższego odcinka kości udowejI są przyczyną znaczącej chorobowości i wiążą się ze zwiększoną śmiertelnością. Osiemdziesiąt procent złamań występuje u kobiet, a średni wiek osób z tym złamaniem wynosi 80 lat.
Większość złamań bliższego odcinka kości udowej jest związana z upadkiem, chociaż inne czynniki ryzyka obejmują: zmniejszoną gęstość mineralną kości, zmniejszony poziom aktywności oraz przewlekłe stosowanie leków. Pacjenci z tym złamaniem zgłaszają ból w pachwinie i nie są w stanie obciążać objętej złamaniem kończyny. W przypadku złamania z przemieszczeniem w trakcie badania przedmiotowego stwierdza się ustawienie kończyny w rotacji zewnętrznej i w odwiedzeniu, a kończyna wydaje się krótsza. Klasyczne zdjęcie RTG okolicy biodra w projekcji bocznej i zdjęcie miednicy w projekcji przednio-tylnej zwykle potwierdza rozpoznanie. Jeśli podejrzewa się ukryte złamanie bliższego odcinka kości udowej, a wynik klasycznego zdjęcia RTG jest prawidłowy, należy zlecić obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Większość złamań jest leczona chirurgicznie, chyba że u pacjenta występują istotne choroby współistniejące lub jego oczekiwana długość życia jest krótka. Konsultujący chirurg ortopeda dokona wyboru rodzaju zabiegu chirurgicznego. Przed zabiegiem pacjenci powinni otrzymać profilaktycznie antybiotyk, szczególnie przeciw zakażeniu Staphylococcus aureus. Ponadto pacjenci powinni być objęci profilaktyką przeciwzakrzepową, najlepiej poprzez podanie heparyny drobnocząsteczkowej. W procesie długotrwałego powrotu do zdrowia krytyczne znaczenie ma rehabilitacja. Aby ograniczyć ryzyko kolejnego złamania, należy stosować bisfosfoniany, chyba że ich podawanie jest przeciwwskazane. Niektórzy pacjenci mogą odnieść korzyść z oceny dotyczącej zapobiegania upadkom.
Summary:
Hip fractures cause significant morbidity and are associated with increased mortality. Women experience 80% of hip fractures, and the average age of persons who have a hip fracture is 80 years. Most hip fractures are associated with a fall, although other risk factors include decreased bone mineral density, reduced level of activity, and chronic medication use. Patients with hip fractures have pain in the groin and are unable to bear weight on the affected extremity. During the physical examination, displaced fractures present with external rotation and abduction, and the leg will appear shortened. Plain radiography with cross-table lateral view of the hip and anteroposterior view of the pelvis usually confirms the diagnosis. If an occult hip fracture is suspected and plain radiography is normal, magnetic resonance imaging should be ordered. Most fractures are treated surgically unless the patient has significant comorbidities or reduced life expectancy. The consulting orthopedic surgeon will choose the surgical procedure. Patients should receive prophylactic antibiotics, particularly against Staphylococcus aureus, before surgery. In addition, patients should receive thromboembolic prophylaxis, preferably with low-molecular-weight heparin. Rehabilitation is critical to long-term recovery. Unless contraindicated, bisphosphonate therapy should be used to reduce the risk of another hip fracture. Some patients may benefit from a fall-prevention assessment.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.