Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Złamania przeciążeniowe

Rozpoznanie, leczenie i zapobieganie

Streszczenie:
Złamania przeciążeniowe są częstymi urazami występującymi u sportowców i rekrutów. Urazy dotyczą częściej kończyn dolnych niż górnych. Złamania przeciążeniowe należy podejrzewać u pacjentów z bolesnością uciskową lub z obrzękiem po niedawnym zwiększeniu aktywności lub po powtarzanej aktywności z ograniczonym odpoczynkiem. Rozpoznanie różnicowe różni się zależnie od lokalizacji, ale zwykle obejmuje patologiczny stan ścięgienI, zespół przedziałowyII, zespół usidlenia nerwu lub tętnicy. Zespół przeciążenia środkowej części piszczeliIII można odróżnić od złamań przeciążeniowych piszczeli, jeśli występuje rozlana tkliwość wzdłuż całej długości tylno-przyśrodkowej części trzonu piszczeli i nie ma obrzęku. Przy podejrzeniu złamania przeciążeniowego należy najpierw wykonać przeglądowe zdjęcie rentgenowskie, a w przypadku wyniku ujemnego można je powtórzyć po 2-3 tygodniach, by rozpoznanie było dokładniejsze. Jeśli potrzebne jest szybkie postawienie rozpoznania, należy rozważyć wykonanie trójfazowej scyntygrafii kości lub obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Oba badania mają podobną czułość, ale obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego jest bardziej swoiste. Leczenie złamań przeciążeniowych obejmuje modyfikację aktywności, m.in. zastosowanie kul odciążających, jeśli są potrzebne, by zmniejszyć ból. Łagodzić ból mogą środki przeciwbólowe, a do ułatwienia gojenia można używać stabilizatorów pneumatycznych. Po ustąpieniu bólu, jeśli wyniki badania przedmiotowego wskazują na poprawę, pacjenci mogą stopniowo zwiększać aktywność. Konsultacja chirurgiczna może być potrzebna u pacjentów ze złamaniami przeciążeniowymi w miejscach wysokiego ryzyka, jeśli nie nastąpi zrost kości lub jeśli złamania nawracają. Zapobieganie złamaniom przeciążeniowym badano wśród żołnierzy, ale potrzeba więcej badań w innych populacjach.

Summary:
Stress fractures are common injuries in athletes and military recruits. These injuries occur more commonly in lower extremities than in upper extremities. Stress fractures should be considered in patients who present with tenderness or edema after a recent increase in activity or repeated activity with limited rest. The differential diagnosis varies based on location, but commonly includes tendinopathy, compartment syndrome, and nerve or artery entrapment syndrome. Medial tibial stress syndrome (shin splints) can be distinguished from tibial stress fractures by diffuse tenderness along the length of the posteromedial tibial shaft and a lack of edema. When stress fracture is suspected, plain radiography should be obtained initially and, if negative, may be repeated after two to three weeks for greater accuracy. If an urgent diagnosis is needed, triple-phase bone scintigraphy or magnetic resonance imaging should be considered. Both modalities have a similar sensitivity, but magnetic resonance imaging has greater specificity. Treatment of stress frac­tures consists of activity modification, including the use of nonweight-bearing crutches if needed for pain relief. Analgesics are appropriate to relieve pain, and pneumatic bracing can be used to facilitate healing. After the pain is resolved and the examination shows improvement, patients may gradually increase their level of activity. Surgical consul­tation may be appropriate for patients with stress fractures in high-risk locations, nonunion, or recurrent stress fractures. Prevention of stress fractures has been studied in military personnel, but more research is needed in other populations.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.