Spis treści publikacji Musisz być zalogowany aby móc ściągnąć plik Farmakoterapia w ostrym bólu

Streszczenie:
Podejście do pacjentów z ostrym bólem rozpoczyna się od wykrycia leżącej u jego podłoża przyczyny i od wdrożenia leczenia swoistego dla tej choroby. Środkami pierwszego rzutu w leczeniu objawowym bólu o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego są paracetamol lub niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ). Wybór pomiędzy tymi dwoma lekami zależy od rodzaju bólu i obecnych u pacjenta czynników ryzyka występowania działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem NLPZ (np. działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, naczyniowo-nerkowe lub sercowo-naczyniowe). Różne NLPZ mają podobne działanie przeciwbólowe. Jednak NLPZ wybiórcze wobec cyklooksygenazy-2 (np. celekoksyb) należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z sercowo-naczyniowymi czynnikami ryzyka i są one droższe niż niewybiórcze leki z tej grupy. Jeśli środki pierwszego rzutu nie są wystarczające w przypadku bólu łagodnego do umiarkowanego, uzasadnioną opcją terapeutyczną jest podawanie jednocześnie leków, których celem są odrębne szlaki przewodzenia bólu, takie jak skojarzenie paracetamolu z opioidem. Silny ostry ból leczy się zazwyczaj za pomocą silnie działającego opioidu. Na każdym etapie można stosować leki pomocnicze o działaniu ukierunkowanym na leżącą u podłoża bólu chorobę. Opcją terapeutyczną są również nowsze leki o podwójnym mechanizmie działania (np. tapentadol). Istnieje niewiele potwierdzonych danych świadczących o tym, że jakiś konkretny opioid jest lepszy w kontroli bólu od innych, ale wśród tej grupy leków obserwuje się pewne różnice farmakologiczne. Z uwagi na rosnącą częstość nieprawidłowego stosowania substancji psychoaktywnych i używania ich w celach rekreacyjnych, przepisując
opioidy należy zachować ostrożność – nawet przy krótkotrwałym leczeniu. Pacjentom należy udzielić porad, jak właściwe pozbywać się niewykorzystanych leków.
Summary:
The approach to patients with acute pain begins by identifying the underlying cause and a disease-specific treatment. The first-line pharmacologic agent for the symptomatic treatment of mild to moderate pain is acetaminophen or a nonsteroidal anti-inflammatory drug (NSAID). The choice between these two medications depends on the type of pain and patient risk factors for NSAID-related adverse effects (e.g., gastrointestinal, renovascular, or cardiovascular effects). Different NSAIDs have similar analgesic effects. However, cyclooxygenase-2 selective NSAIDs (e.g., celecoxib) must be used with caution in patients with cardiovascular risk factors and are more expensive than nonselective NSAIDs. If these first-line agents are not sufficient for mild to moderate pain, medications that target separate pathways simultaneously, such as an acetaminophen/opioid combination, are reasonable choices. Severe acute pain is typically treated with potent opioids. At each step, adjuvant medications directed at the underlying condition can be used. Newer medications with dual actions (e.g., tapentadol) are also an option. There is little evidence that one opioid is superior for pain control, but there are some pharmacologic differences among opioids. Because of the growing misuse and diversion of controlled substances, caution should be used when prescribing opioids, even for short-term treatment. Patients should be advised to properly dispose of unused medications.

czytaj dalej...

Rejestracja i zalogowanie umożliwia dostęp do większości artykułów klinicznych (z archiwum LR) i innych materiałów dostępnych na portalu z wyjątkiem 6 ostatnich wydań Lekarza Rodzinnego. Dostęp do wydań bieżących mają osoby zalogowane, które są równocześnie prenumeratami pisma. Konto na portalu rodzinni.org daje równocześnie możliwość odpowiedzi on-line na pytania Programu Edukacyjnego oraz sprawdzenie dotychczasowej punktacji.